Weken voor mijn verjaardag word ik emotioneel. Dit is waarom.

Elke keer weer, weken voordat mijn verjaardag nadert, dient het zich aan.

Niet als een gedachte die ik kan volgen, maar als een gevoel dat zich aandient zonder aankondiging. Een stille onrust. Een zwaarte die zich langzaam in mij nestelt. Verdriet dat niet vraagt om een verklaring, maar om ruimte.

Wat het zo verwarrend maakt, is dat ik niet begrijp waarom dit gevoel zich aandient. Er is geen duidelijke aanleiding in het nu, geen logisch verhaal dat het verklaart. Juist daarom heb ik Sarah Leers een bericht gestuurd. Vanuit oprechte verwondering en een verlangen om te begrijpen wat mijn lijf en ziel mij proberen te vertellen.

Wat zij terugschreef, raakte me diep. Haar woorden vielen precies op die plek waar het over gaat. Niet omdat ze iets oplosten, maar omdat ze iets raakten. Ik voel een diepe dankbaarheid, omdat haar uitleg direct al iets in beweging heeft gezet. Alsof er ruimte ontstond waar eerst alleen zwaarte was. Haar woorden hebben mijn heling in gang gezet en wat ben ik haar daar meer dan dankbaar voor.

Sarah legde uit dat deze periode geen terugblik is. Het is een opening.

Een tijd waarin mijn ziel zich nadrukkelijker laat voelen en waarin de dagelijkse ruis minder houvast biedt. Alsof de sluier dunner wordt en ik minder kan ontsnappen aan wat er werkelijk in mij leeft.

Ik voel meer, omdat ik meer ben dan dit lichaam.

En rond mijn verjaardag weet mijn systeem dat. Zeker nu, nu ik vijftig word. Dit is geen gewone verjaardag, dit is een overgang. Een drempel.

Het verdriet dat ik ervaar is geen falen.

Het mag voelen als het besef dat er delen van mij zijn die nog niet volledig geleefd worden. Dat er iets in mij wacht om verder tot expressie te komen. Niet vanuit tekort, maar vanuit potentie.

En terwijl ik het bericht opnieuw lees en nog meer verankerd, viel mijn oog op de blauwe druppel. Alles viel samen.

Want die druppel is klein en tegelijk intens aanwezig. Meerdere lagen blauw liggen in haar besloten, alsof ze zowel licht als schaduw in zich draagt. Ze vloeit niet weg. Ze spreidt zich niet uit. Ze is.

Zoals deze periode is.

De druppel is geen beweging naar buiten. Ze is een moment van concentratie. Van verzameling. Van alles wat samenkomt voordat het verder kan stromen.

Het blauw vertelt geen verhaal van verdriet alleen. Het vertelt over waarheid. Over diepte. Over het hogere dat zich even laat zien in het aardse. Precies zoals Sarah beschreef. Alsof hemel en aarde elkaar heel even raken.

Deze weken voor mijn verjaardag voelen als zo’n druppel. Leven dat zich samenbalt. Bewustzijn dat zich verdiept. Niet om begrepen te worden, maar om gevoeld te worden.

Ik hoef hier niets mee te doen.

Ik hoef het niet te fixen of te duiden.

Ik mag het laten bestaan.

Zoals de druppel bestaat.

Precies waar ze ligt.